هیس ! سکوت زندگی رو با صدات نشکن
در راه رنگ بخشیدن و من به رد تو در آسمان نگاه می کنم جز گلبرگ آن گلی که پرپرش کردی برایم چیزی نمانده هنوز هم بوی تو را می دهد دستگیره ی تنهایی من کاش نگاهت را در آیینه جا میگذاشتی بی تاب تو ماندن عجب دردیست
سوار بر بال ابرها میشوی
نوشته شده در نوزدهم دی 1390ساعت
توسط سوسک سیاه| |
About
یه روز یه گنجیشک که تازه پر زدن یاد گرفته بود . . .
شروع کرد به پرواز ...
از شانس بدش افتاد تو سطل زغال ...
سیاه شد ...
یه روز تو یه آیینه عکس خودش و دید . . .
از خودش بدش اومد . . .
به خدا گله کرد ...
که چرا اونو سیاه آفریده . . .
پر زد و رفت
ولی تو راه بارون گرفت . . .
باد اونو برد . . .
دوباره انداختش جلو همون آیینه . . .
دید که اون سیاهی فقط یه رنگ بود ...
بعد . . .
به خدا گفت که . . .
خدا دوست دارم
؟؟!
شروع کرد به پرواز ...
از شانس بدش افتاد تو سطل زغال ...
سیاه شد ...
یه روز تو یه آیینه عکس خودش و دید . . .
از خودش بدش اومد . . .
به خدا گله کرد ...
که چرا اونو سیاه آفریده . . .
پر زد و رفت
ولی تو راه بارون گرفت . . .
باد اونو برد . . .
دوباره انداختش جلو همون آیینه . . .
دید که اون سیاهی فقط یه رنگ بود ...
بعد . . .
به خدا گفت که . . .
خدا دوست دارم
؟؟!
